Een minuut gratis winkelen

Onderstaande foto trok onlangs mijn aandacht. Om precies te zijn was de originele foto iets groter. Ik heb er een paar vrolijke gezichten afgeknipt. Die vond ik niet zo belangrijk en ik denk ook niet dat de vrolijke gezichten mijn blog belangrijk vinden.Gratis WinkelenWaar het mij om ging was het volgende. De middelste persoon op deze foto had een actie gewonnen en mocht een minuut lang gratis winkelen. Ik had er nooit hard over nagedacht maar mij leek dat altijd een fantastische prijs: gratis winkelen – net niet de jackpot in de loterij maar het komt in de buurt.

Maar als je goed kijkt naar het karretje op de foto dan zie je dat er eigenlijk helemaal niet zo veel in zit. Een kratje bier, wc-papier, zes flessen cola en wat wasmiddel. Misschien nog een paar dingen maar hoogstens voor een paar tientjes boodschappen. Dit zette mij aan het denken. Wat zou ik doen als ik een minuut gratis mocht winkelen in de lokale supermarkt? (in elk geval geen wc-papier in mijn karretje gooien .. )

Meteen naar het schap met alcoholische dranken, alle Malibu en Passoa rechtstreeks van het rek in je kar schuiven en doorverkopen op internet? Of breken de flessen dan. Misschien toch maar naar het schap ‘persoonlijke verzorging’ en alles van Dove en Nivea in je karretje rammen. Of alle kant-en-klaar maaltijden pakken en die vervolgens in een kraampje op de stoep doorverkopen?

Hoe werkt zo’n actie überhaupt? Loopt er een supermarktmedewerker met je mee die op een gegeven moment zegt: “nou nou, nu heeft u wel genoeg wijnflessen ingeladen!” of niet? Mag je van elk product zoveel meenemen als je wil of maar één exemplaar per product? Mag je in je haast dingen omver rijden met je karretje? Maken ze de winkel voor je leeg of zijn er ook andere klanten? Moet je met je karretje binnen een minuut weer buiten staan? Kun je gediskwalificeerd worden als je te lang door gaat? Wat is de slimste strategie? En de bijbehorende winstverwachting?

Zo veel vragen.

Mijn nieuwe held

Vandaag haalde ik een patatje oorlog bij de snackbar op de hoek. De eigenaar en ik kennen elkaar een beetje: vaak maken we een praatje tijdens het frituren. Hij weet dat ik in de buurt woon en geen uitjes wil op de patat oorlog. Ik weet dat hij uit Pakistan komt, dat hij een hekel heeft aan mensen die pinnen voor een klein bedrag (kost hem transactiekosten) en dat hij experimenteert met het maken van nieuwe snacksauzen. Zie hieronder bijvoorbeeld een bakje van zijn nieuwe munt-peper-knoflook-creatie. Staat al een tijdje in mijn koelkast. Veel te scherp.

scherp!

scherp!

Ik had net besteld en wou wat feedback geven over de muntsaus maar de snackbareigenaar verstond me verkeerd en dacht dat ik hem wees op de ketchupvlekken op zijn shirt. “Marokkanenbloed”, zei hij lachend. Niet-begrijpend keek ik hem aan.

Wat bleek? Een paar dagen geleden hadden drie jochies zijn snackbar overvallen. Met een pistool. Voor een paar honderd euro. Gelukkig leek de eigenaar niet echt te lijden onder het incident. Vol trots liet hij zien dat hij met een grote foto in de Telegraaf had gestaan. Zijn vrouw had hij nog maar niks verteld, “die zou zich doodschrikken”.

Uit piëteit met de slachtoffers die hadden kunnen vallen eet ik vanaf nu wekelijks een kapsalon van afhaalcentrum Al Khan aan de Czaar Peterstraat in Amsterdam. Speciaal recept met versgebakken kip. Ik raad iedereen aan hetzelfde te doen.

De politielinten worden opgeruimd.

De politielinten worden opgeruimd. Foto schaamteloos gejat.

Helaas moest ik wel pinnen vandaag.

Antwoorden quiz & geuren in de bioscoop.

Jullie dachten toch niet dat ik de quiz uit de vorige post zelf had bedacht? Daar heb ik natuurlijk geen tijd voor. Gewoon alles gejat. Bekijk dit filmpje voor de antwoorden. Of klik hieronder op ‘spoiler’, als je niet het hele filmpje wil kijken.

 

Spoiler

Afgezien van HeBro en Narcissus bestaan (of bestonden) al deze startups.

[collapse]

 

Ik heb nog wat onderzoek verricht naar de iSmell. wellicht was je onder de indruk van dit idee maar het is niet revolutionair. Meer dan een halve eeuw geleden werd er al geëxperimenteerd met films waarbij naast beeld en geluid ook geuren werden ‘afgespeeld’. Er bestonden twee concurrende systemen: Scentovision (later hernoemd naar Smell-O-Vision) en AromaRama. Beide zijn nooit echt doorgebroken. Het publiek klaagde dat de geurtrack slecht te ruiken was en dat de bijbehorende apparatuur een hinderlijk sissend geluid maakte.

Een soortgelijk concept is de geurenkraskaart. Deze wordt bij aanvang van de film uitgedeeld. Als een nummer van de kraskaart tijdens de film in beeld komt kras je het desbetreffende hokje open en ruik je de geur die bij de scene hoort. Zie hieronder een Duitse ‘Odorama’-kaart.

Odorama

Klinkt als een debiel uit de vorige eeuw, niet waar? Valt mee: in 2011 werden bij de film Spy Kids 4 nog kraskaarten uitgedeeld onder de naam ‘Aroma-scope’. Fascinerend. Wie bedankt dat zoiets een goed idee is?

Nog een kleine kanttekening: sinds de vorige post heeft Uber meer kapitaal opgehaald. Inmiddels wordt het gewaardeerd op veertig miljard. Even verdubbeld in een half jaar. Ik ben benieuwd wanneer het hele kaartenhuis weer instort.

Internetbubbel 2.0

Facebook heeft Whatsapp overgenomen voor bijna 20 miljard dollar. Taxi-app Uber heeft dit jaar een durfkapitaalinjectie (mooi woord om hoog mee in Google te scoren) gehad waarbij het bedrijf op 18 miljard dollar werd gewaardeerd. Alibaba, de Chinese Ebay, is dit jaar naar de beurs gegaan en wordt momenteel gewaardeerd op 275 miljard dollar. De Vietnamees die Flappy Bird heeft ontwikkeld verdiende op een gegeven moment $50.000 per dag. Volgens sommigen leven we in een nieuwe internetbubbel. Geld verdienen? Begin een internet-startup, breng hem naar de beurs en cashen maar! Elk idioot idee werkt.

Een quiz voor de lezer. Welke van de volgende startups bestaan echt (en hebben al geld opgehaald bij investeerders) en welke niet?

  1. GameCrush: mannen betalen geld per minuut om met knappe vrouwen Xbox-live games te spelen (18+).
  2. YouPet: een social network voor huisdieren.
  3. iSmell: een apparaat voor op je bureau dat geuren verspreidt bij het openen van emails of websites.
  4. Narcissus: datingsite waarbij je alleen met jezelf kan daten.
  5. LayoffSpace: een social network voor werkelozen.
  6. HeBro: datingsite voor homoseksuele joden.
  7. WashBoard: een service die je maandelijks munten opstuurt per post om in de wasserette te kunnen gebruiken.
  8. Emoji: een messaging app waarmee je alleen smileys kan versturen

Antwoorden volgen.

Arbitrage voor beginners #3

Een lezer vroeg zich af of het misschien mogelijk was om een grafiek te presenteren van de winst die gemaakt is met de handel in geldkistjes. Onder pokerspelers was het delen van grafieken vroeger een gebruikelijk ritueel om indruk te maken op de concurrentie. Vandaar het verzoek, vermoed ik.

Ik heb veel over voor mijn trouwe lezers dus bij deze een grafiek. Hopelijk verduidelijkt dit het een en ander. Je ziet dat de winst oploopt van 0 naar 20.13. In de grafiek is niet te zien dat dit euro’s betreft maar neem van mij aan: het betreft euro’s.

valuta

In de vorige post over arbitrage daagde ik de lezer uit om na te denken over de parallelen met ‘echte’ beurshandel en over wat we kunnen opsteken van mijn handeltje. Het aantal ingezonden essays was iets lager dan verwacht maar toch wil ik dit onderwerp nog even aanstippen. Wat had je kunnen opmerken?

  • Ten eerste: belastingperikelen! De geldkist-deal was veel lucratiever geweest als ik geen BTW had hoeven afdragen. Werken op de beurs is veel lucratiever als je geen inkomstenbelasting hoeft te betalen. Beleggen op de beurs is veel lucratiever als je geen dividendbelasting en/of vermogensbelasting hoeft af te tikken. Het verlagen van belastingdruk is een van de belangrijkste drijfredenen voor veel financiele transacties. Misschien had ik een BV op de Kaaimaneilanden moeten oprichten met een dochteronderneming op Guernsy die handelt in geldkistjes.
  • Ik liep een tegenpartijrisico. Wat als het veilinghuis failliet was gegaan nadat ik mijn bod had geplaatst? Had ik mijn geld teruggekregen? Wat als de vrachtwagenchauffeur mijn pakketje had gestolen? Bij elke transactie loop je het risico dat de tegenpartij zich niet aan de afspraak kan of wil houden. Daar kun je je tegen verzekeren (bijvoorbeeld door een pakketje getekend te laten verzenden) maar dat kost weer geld. Een belangrijke factor in de GFC (grote financiele crisis) was dat niemand wist of de geldkistjes wel daadwerkelijk bezorgd zouden worden.
  • Ik had ook te maken met valutarisico. De koersen die ik van te voren had opgezocht hadden kunnen veranderen in de tijd dat het geldkistje onderweg was. Als er een crisis in Denemarken was uitgebroken waren mijn Deense Kronen wellicht veel minder waard geworden en had ik verlies geleden op het hele avontuur. Dat risico had ik kunnen afdekken door een ‘forward-contract’ af te sluiten, bijvoorbeeld om mijn Deense Kronen over twee week te verkopen op een afgesproken prijs. Het was echter lastig om iemand te vinden die dat wou doen voor 1500 Deense Kronen.
  • Wat en waar je ook handelt je betaalt altijd de hoofdprijs aan tussenpersonen. In mijn voorbeeld betaal ik een stevige opslag aan het veilinghuis, aan de staat, aan de transporteur en aan het wisselkantoor. Ik deed een bod van 160 euro op iets wat 285 euro waard was en hield maar 20 euro winst over … Ook als je in aandelen belegt betaal je je blauw aan de beurs, aan de broker, aan de clearer en aan de staat. De wijze les van vandaag: niet te veel handelen!
  • Tenslotte, alleen voor de echte nerds: de EMH, daar klopt dus helemaal niets van. Heb ik bij deze bewezen.

Rest mij nog een interessante vraag. Wat doet een wisselkantoor met alle biljetten die ze binnenkrijgen? En hoe zorgen ze dat ze alle juiste biljetten op voorraad hebben? Hoe dekken ze valuta-risico’s af? Als mensen hier meer van weten hoor ik het graag. Misschien open ik binnenkort ook iets. Bij het GWK word je zo hard afgezet, die moeten helemaal binnengieren.

Hoe groot is China? #2

Weer een kleine update voor de smachtende lezer. Aanleiding: een stukje in de Economist van afgelopen week. Als egocentrische westerling blader ik normaliter heel snel door alle pagina’s over Afrika en Azië. Niet interessant. Ver weg. Maar er stond deze keer een stukje in over het elektriciteitsnet van Afrika en dat vind de nerd in mij dan wel weer boeiend. Deze quote trok mijn aandacht.

China, meanwhile, is building new power plants so rapidly that it is adding the equivalent of an Africa to its grid every two years.

Fascinerend. Zegt dit meer over China of meer over Afrika? Hoe lang blijft China zo hard groeien? Hoe verhoudt de capaciteit van Afrika zich tot die van Europa? Hoeveel stroom gebruikt men per persoon in elk continent? Tijd dat iemand dit uit gaat zoeken. Mijn kandidaat: Vaclav Smil.

Ook los van deze one-liner vind ik de Afrika-China connectie boeiend. Een tijdje geleden heb ik een interessante documentaire gezien over Chinezen in Afrika: Een spoor van Chinezen. Aanrader. Er staan ook nog een paar boeken over dit onderwerp op de to-do list.

Iemand deze boeken toevallig al gelezen? Zo ja, zijn ze de moeite waard? Ik ben me ervan bewust dat mijn blog iets te pretentieus aan het worden is. Ik zal proberen een balans te vinden met posts over tosti’s, boetes in de trein omzeilen en kebab eten bij de Iraakse kapper.

Arbitrage voor beginners #2

Een aantal week geleden had ik deelde ik jullie mee dat ik op een faillissementsveiling een geldkistje probeerde te kopen. Mijn eerste bod was 160 euro en bleek hoog genoeg te zijn om de veiling te winnen. Ik was bereid om nog meer te bieden – het ging mij om het educatieve aspect, niet om de winst. De lezer iets bijbrengen mag een zakcentje kosten. Gelukkig was dat niet nodig.

Voor die 160 euro kocht ik bankbiljetten ter waarde van omgerekend 285 euro, plus nog wat kleingeld, plus nog een ‘mystery’-bankbiljet met denominatie 100. Misschien betrof dat wel 100 Koeweitse Dinar. Al met al klinkt dat als een fantastische deal, niet waar?

Helaas was het in de praktijk niet zo simpel. Ten eerste moest het kistje op een specifieke ochtend opgehaald worden in Helmond. Ten tweede moest er nog veilingopslag betaald worden. Ten derde moest over het totaalbedrag (bod + opslag) nog BTW afgedragen worden. En ten vierde rekent elk wisselkantoor nog kosten om buitenlandse valuta om te wisselen naar euro’s.

Ik had geen zin om helemaal naar Helmond af te reizen (Brabant …) maar gelukkig bleken er speciale bedrijven te bestaan met als bedrijfsmodel het ophalen en bezorgen van veilingkavels. Met dank aan zo’n bedrijfje kon ik op de bank wachten tot een koerier langs zou komen met een pakketje. De gemaakte kosten tot nu toe waren:

Veilingbod: 160 euro
16% Veilingopslag: 25.60 euro
21% BTW: 38.98 euro
Vervoer: 29.95

Totaal: 254.53 euro

geldkist

Gelukkig kwam de koerier ook daadwerkelijk langs een paar dagen later. Zie hierboven een sfeerimpressie van het pakketje dat bezorgd werd. Stevig ingepakt. Veel *pang* bubbelplastic. De inhoud kwam overeen met de omschrijving. Tot nu toe was operatie geldkist een doorslaan succes.

Tijd voor de volgende stap. Biljetten omwisselen. Elke toerist hoort te weten: goed opletten waar je dit doet en wat de koersen ongeveer zijn! Als je niet oplet word je genaaid. Altijd even controleren (bijvoorbeeld met Google) wat je ongeveer zou moeten krijgen. In Amsterdam scheen ‘Pott Change’ op het Damrak wel een goede zaak te zijn dus die heb ik met een bezoekje vereerd. Hieronder een foto met de wisselkoersen die op dat moment golden.

koersen

Voor de leek: wat houdt dit in? De koers van Canadese dollars is $1.5152 / $1.3986. Dit betekent: als je 100 euro inlevert krijg je 139.86 Canadese dollars. Deze kun je vervolgens weer omwisselen voor $139.86 / $1.5152 = 92.30 euro. Je betaalt dus ongeveer 4% per transactie. Klinkt als veel, maar in het gemiddelde wisselkantoor betaal je nog veel meer. Bij het GWK betaal je bijvoorbeeld bijna 10% per transactie in Canadese dollars. Schandalig.

De notatie van wisselkoersen zorgt vaak voor verwarring. Gangbaar is dat je de prijs net andersom aangeeft, dus $1.3986 / $1.5152. Op de beurs noem je dat een quote of een bied/laat spread. Wat houdt dat in? Ik bied aan Canadese dollars te kopen op $1.3986 en te verkopen (in beurstermen: te laten) op $1.5152. De quote op het bord suggereert dat Pott Exchange verkoopt op een lage prijs en koopt op een hoge prijs, dus dat je winst kan maken door een paar keer geld te wisselen. Helaas was dat niet zo. Dit doet me denken aan een prachtige anekdote van een oude collega die op vakantie was geweest in Indonesië. De medewerker van het wisselkantoor daar was niet zo handig met cijfers en handelde op de verkeerde koers van de twee. Je kreeg een paar procent kado elke keer als je geld bij hem wisselde. Een bijzonder bedrijfsmodel (‘We lose money on every sale, but make it up on volume’).

bon

Hierboven zie je het bonnetje van het wisselkantoor. Het ‘mystery’-biljet van 100 bleek helaas Russisch te zijn en was niet zo veel waard. Uiteindelijk heb ik 273.15 euro ontvangen voor alle biljetten. Er zat ook nog 1.51 euro aan kleingeld in het kistje. Trek daar de 254.53 euro aan gemaakte kosten vanaf en je komt op een winst van 20.13 euro. En dan neem ik niet eens mee dat ik nu een gratis blauw geldkistje heb. En bubbelplastic.

Ik geef toe, het uurloon is achteraf niet heel indrukwekkend. Maar als je in de buurt van Helmond woonde was dit toch gratis 50 euro. Verbazingwekkend dat niemand anders daar geïnteresseerd in was. Vraag voor de lezers: wat kunnen jullie opsteken van deze transactie? Welke parallellen zijn er met de beurshandel? Ik verwacht een essay van 500 woorden. De antwoorden zullen behandeld worden in de volgende blogpost in de serie ‘Arbitrage voor beginners’.

Hoe groot is China?

Vanuit ons kleine Nederland is het lastig te bevatten hoe groot de Chinese economie is – en hoe snel deze verder groeit. Probeer de volgende gegevens eens te bevatten. Fascinerend.

Economists only know one thing: today’s investment is tomorrow’s growth, which means without investment today, there is no growth tomorrow. To stress this point, Haldane cited the extreme comparison of China, which he noted had invested at a double-digit rate for 20-plus years, with the 2 per cent annual rate achieved in Italy, an economy of comparable size (albeit with 5 per cent of China’s population). China, Haldane noted, creates a new economy the size of Italy every two years, the size of Greece every quarter, and the size of Cyprus every week.

(via de Financial Times)

Cement

(via Bill Gates)

Een rappe update.

Nederlandstalige rapmuziek. Ik heb er weinig mee. De meeste nummers vind ik wat sneu aandoen. De Nederlandse taal is niet geschikt voor rap. Net als Duits. Te hakkerig. De beste Duitse rap is zelfs niet Duits. Rappen in het Engels klinkt een stuk beter. Of in het Frans.

Mijn persoonlijke theorie is dat muziek in je moedertaal minder indrukwekkend klinkt. Je moet er toch niet aan denken dat een rocknummer als refrein heeft: ‘klop klop kloppen op de hemelpoort’ of ‘je kan niet altijd krijgen wat je wil’? Ik ben er in elk geval content mee dat de meeste muziek Engelstalig is. Ligt dat aan de taal zelf? Aan ons Nederlands minderwaardigheidscomplex? Of is het een persoonlijk trauma? Als mijn theorie klopt is dat trouwens vrij lullig voor Amerikanen en Engelsen. Maar dat even terzijde.

Het prototype van de Nederlandse rapper is voor mij Ali B. Stoer rappen over je leven ‘in the hood’ en ondertussen bijschnabbelen in een T-Mobile reclame. In je teksten opscheppen over ‘bitches’ maar ‘s avonds braaf aanschuiven bij Knevel en Van den Brink (*). Ik erger me aan de combinatie. Rapper en huisvader. Gangster en tv-presentator. Een laf compromis. Net zoiets als CDA stemmen. Niet links en niet rechts. Je kan zeggen wat je wil over Biggie Smalls maar hij was tenminste ‘for real’. Hetzelfde gold voor zijn concurrent aan de andere kust van Amerika (ik weet niet zo snel welke waar zat).

Goed. De meeste Nederlandse rap (of hiphop, wat is het verschil precies?) is dus ‘net niks’, wat mij betreft. Maar onlangs kwam ik de uitzondering tegen die de regel bevestigt:

De Osse rapper Royal with Cheese en de Utrechtse producer Inf brengen hun album Insectenleven uit via het Amerikaanse label Beats Broke. Het veertien tracks tellende album is losjes gebaseerd op De Metamorfose van Franz Kafka en zit tjokvol met verwijzingen naar de gedaanteverwisseling van mens naar insect.

Wat? Een Rapper die Kafka leest? Bijzondere combinatie. Ik heb ooit tien pagina’s gelezen van het proces en vond het niet door te komen .. (geen geweld, geen ruimteschepen, geen sex: volgende boek). Maar de muziek bleek best aardig te zijn. Oordeelt u zelf.

Elegie – Een ode aan de SNES.
Insectenstad – Wat voor drugs is hier gebruikt?

Hopelijk vind u het wat. Tenslotte nog een huishoudelijke mededeling. Ik word regelmatig aangesproken door mensen met een mening over broodbeleg, de daklozenkrant, tosti’s of andere onderwerpen die ik ooit heb aangestipt. Met het verzoek of ik dit en dat nog even wil behandelen en dat het hoog tijd is voor een nieuwe update. Beste lezer: geen geld doneren als ik een berg opfiets, geen comments plaatsen als je een onderwerp interessant vindt maar wel eisen stellen? Om even in de rapwereld te blijven: alstublieft!

(*) De EO en rappers zitten redelijk op één lijn qua feminisme, bedenk ik me net.